Mija 20. rocznica największej katastrofy polskiego lotnictwa cywilnego. 9 maja 1987 roku z warszawskiego lotniska czarterowy lot LO5055 Polskich Linii Lotniczych LOT z 183 osobami na pokładzie (w tym 11-osobowa załoga). Ił-62M SP-LBG Tadeusz Kościuszko po starcie obrał kurs NW i miał osiągnąć wysokość przelotową 10000m. Niestety po 24 minutach lotu w kabinie rozległ się sygnał oznaczający wyłączenie autopilota oraz rozhermentowanie się kabiny. Piloci podjęli decyzję o zniżaniu do 4000m i powrotu na Okęcie, gdyż zdawali sobie sprawę, iż doszło do uszkodzenia silników z lewej strony. Prawdopodobnie 4 minuty przed katastrofą była już pierwsza ofiara-jedna ze stewardess, która przebywała w pomieszczeniu obok silników. Samolot po okrążeniu Warszawy przygotował się do lądowania na pasie 33. W odległości 15 km od pasa startowego wybuchł pożar silnika. Pilot widząc już pas startowy świadomie skierował samolot nad miejsca niezabudowane-Las Kabacki. O godzinie 11:12:13 wieża odebrała ostatni okrzyk z pokładu LO5055. Następnie nastąpiła cisza i samolot znikł z radaru. Zabrakło jedynie 6 km do początku pasa startowego. W 1990 roku jedna z ulic w Warszawie została nazwana imieniem pilota LO5055-kpt. Zygmunta Pawlaczyka.

Autor: Maciej Goclon